عشق

 

عشق جوششی یک جانبه است. به معشوق نمی اندیشد که کیست ؟! یک "خود جوشی ذاتی ست " و از این رو همیشه اشتباه می کند و در انتخاب به سختی می لغزد و یا همواره یک جانبه می ماند و گاه میان دو بیگانه ناهمانند، عشقی جرقه می زند و چون در تاریکی ست و یکدیگر را نمی بینند ، پس از انفجار این صاعقه است که در پرتو روشنایی آن، چهره یکدیگر را می توانند دید و در اینجاست که گاه پس از جرقه زدن عشق ، عاشق و معشوق که در چهره هم می نگرند، احساس می کنند که همدیگر را نمی شناسند و بیگانگی و ناآشنایی پس از عشق- که درد کوچکی نیست - فراوان است. 

 

( کتاب کویر صفحه 62 و 63 )